Zweven

Baal ik een beetje, schrijf ik hier al jaren mijn vingers wond aan mijn wekelijkse stukjes, hoor ik nooit wat! Schrijft Ton Zeilstra een stukje; krijgt hij een ongekend aantal reacties. Te weten het nog nooit eerder vertoonde aantal van twee stuks! Een aantal dat ik (met uitzondering bij een enkele gerichte oproep) nog nooit heb mogen halen. Meestal voel ik mij bij mijn stukjes als een derderangs hoorspel stem die zich staat uit te sloven, maar niemand heeft de radio aanstaan. En ziehier: zomaar twee doortimmerde reacties. Beide met de wijze aanmaning om bij ons Infolutie congres toch vooral te proberen nog een beetje voeling met de grond te houden en niet al te zeer te gaan zweven.

Op het eerste gezicht natuurlijk buitengewoon zinvolle en houtsnijdende adviezen. Zéker als je een congres wilt geven, waar je het topje van het Nederlandse bedrijfsleven 'even' wilt voorlichten over de laatste technieken - liefst concreet - op het gebied van management en automatisering (want dat wordt immers geacht ons vak te zijn). Alléén ik wil helemaal geen congres houden over the state of the art van wat dan ook, want daar zijn al zo veel andere instanties voor die daar hun beroep van maken.

Congressen met een keurig groen gedekte tafel op het podium met daarop naamkaartjes met -in grote letters en voorzien van zo veel mogelijk titels -de namen van de knappe koppen die die dag hun wijsheid over je heen gaan storten. Met veel lezingen en een dagvoorzitter die alle verhalen nog eens op z'n eigen manier samenvat. Het geheel al dan niet gevolgd door een forum waar de sprekers onder elkaar nog eens kwink mogen slaan en al doende trachten elkaar vliegen af te vangen. Met vragen uit de zaal, waar hoofdzakelijk mensen aan het woord komen die geen vraag stellen, maar trachten zo lang mogelijk hun eigen stem te (laten) horen. De voorzitter moet dit dan weer samenvatten want de zaalmicrofoon deed het niet of was voor de vraagsteller onbereikbaar.

Voorzitter doet dat op z'n geheel eigen wijze en verrast vervolgens één van de forumleden die nu moet antwoorden op een niet gestelde vraag en die daar dan weer met een zwamverhaal à l'improviste op reageert. En daar gaan wij dan mee door tot de tijd vol is met als toegift dan nog een klein discours van de voorzitter met de samenvatting van de samenvattingen.

Vervolgens gaat een ieder teneinde het uiterste te halen uit de reeds betaalde 875 piek nog even de door de organisatoren aangeboden borrel halen; om in de foyer aangekomen, alleen dienbladen vól met veel jonge en oude jenevers, port, 20 glazen rode wijn, 2 glazen jus d'orange (die dus binnen 2 seconden weg zijn) en geen bier aan te treffen. Dan maar zonder drankje nog even aan een andere aanwezige die je vaag bekend voorkomt vragen wat hij ervan vond en samen vaststellen dat het een bevestiging was van (of in tegenspraak met-, wat kan het ook schelen!) wat je allang wist.

Dan maar weer naar huis met onder de arm de "fraai verzorgde plastic map" waarin een "leuke pen" en 20 vel voor aantekeningen, náást de 400 bladzijden seminar documentatie -die je dus echt nooit gaat lezen, want je hebt een dag gemist op kantoor en daar ligt dan een dubbel grote stapel werk op je te wachten. Maar ja, map is altijd goed voor ondersteuning van het intellectuele imago of ter verhoging van eigen populariteit door de inhoud achter de rododendrons te sodemieteren en het kaft met blanco blaadjes aan kleine neefje te geven om te tekenen en te kleuren. En daarmee is dan meteen het beste doel van het seminar bereikt: de bevordering van de creativiteit van de generatie na ons.

Nee, het is dus niet de bedoeling van Infolutie om keiharde informatie of de laatste technieken te verspreiden. Vorige keer bij ons congres zei een van de gasten in de ontvangsthal vóór het begin tegen mij: "ik ben benieuwd of ik vandaag nog iets nieuws zal horen!" Ik antwoordde hem dat dat niet onze doelstelling was, maar dat ik hoopte dat hij aan het einde van het congres het minder relevant zou vinden om 'iets nieuws te horen'.

Ook deze keer is het onze doelstelling om onze gasten totaal nieuwe denkpatronen of invalshoeken te geven met op z'n minst zo hier en daar een 'nadenkertje'. In een ambiance waar zij in eerste instantie hun dagelijkse zorgen even van zich af kunnen zetten en afstand kunnen nemen.

Dit jaar hebben wij hierbij gekozen voor het denkconcept van de systeem theorie. Niet met de hoop een management panacee te verstrekken, maar wel nieuwe invalshoeken bij het bekijken van bestaande problemen. En dat mag soms best een héél klein beetje zweven. Alleen niet zo hoog dat je je pijn doet als je weer in de realiteit neerkomt!

Eckart

PS: Als troost voor Toon W. kan ik overigens nu al zeggen dat de behandeling van het onderwerp zéér coherent zal zijn én dat Luc de Brabandere één van de sprekers is.

PS 2: Voor Hans van D. heb ik nog wat olie op het vuur: De schrijver van het boek waar de Volkskrant bijlage over ging komt als spreker!

PS 3: Tóch ben ik ervan overtuigd dat zowel Toon als Hans na het congres enthousiast zullen zijn. Ik hoor dan nog graag van jullie!